Een stichting waarin iedereen mee kan doen.

Ik ben Sabrina Engbert (32), moeder sinds mijn veertiende. ADHD, een boekwerk aan rauwe ervaringen binnen scholen, jeugdzorg en maatschappelijke systemen en een dosis CPTTS waar je een trilogie over kunt schrijven - weet ik één ding zeker: we schieten als maatschappij kolossaal te kort.

Mijn eigen levensweg was een hel van onwetendheid en stress; ik moest alle antwoorden op eigen houtje zien te vinden. Met behulp van de mensen uit de gabberscéne heb ik mijn eigen plek en mijzelf weten te vinden. Geloof mij - ik weet uit de eerste hand wat het betekent als je niet in de norm past.

Waar ik ooit begon als stagiair bij Moneyschool binnen Stichting Diversiteitsland, en mezelf op werkte tot directieassistentie en zag wat de lessen met de deelnemers deden - wist ik dat ik hier iets mee moest. Toen dat stopte, ging ik daarom ook verder in het onderwijs en het pedagogische landschap, en groeide ik door als online business manager. Maar mijn ware passie is nooit veranderd: ik wil niet dat andere jongeren door dezelfde pijn en onwetendheid hoeven te worstelen.

Twintig jaar lang werkte ik in de financiële sector. Ik zag van dichtbij hoe geld de wereld draait, maar ook hoe het mensen breekt als ze de regie erover kwijt zijn. Bij Stichting Diversiteitsland ontdekte ik waar mijn echte vuur brandde: van docent groeide ik door naar projectleider en directeur. Daar zag ik dat financiële educatie en menselijke ontwikkeling onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Want wat heb je aan een diploma als je straks kopje-onder gaat in de schulden omdat niemand je ooit heeft geleerd hoe geld werkelijk werkt?

De pijn is groot. Jongeren worden de maatschappij ingestuurd zonder enige financiële weerbaarheid, puur omdat we ze volproppen met theorie in plaats van praktische overlevingskennis. Ze vallen om door onwetendheid, en wij staan er met z'n allen naar te kijken. Dat pik ik niet.